“შეკავების პოლიტიკა”, “ტრუმენის დოქტრინა”, მარშალის გეგმა,
“ჟდანოვის დოქტრინა”, “ორი ბანაკის “ თეორია
აღმოსავლეთ და ცენტრალურ ევროპაში მიმდინარე მოვლენების გამო აშშ-მ შეცვალა თავისი დამოკიდებულება საბჭოთა კავშირის მიმართ. ამ პოლიტიკას ეწოდა “შეკავების” დოქტრინა (დოქტრინა ანუ პოლიტიკური ქმედებისათვის კარგად ჩამოყალიბებული ძირათადი სახელმძღვანელო დებულება),რომლის ავტორი იყო ამერიკელი დიპლომატი (ელჩი მოსკოვში) ჯორჯ. ფ. კენანი. “შეკავების” პოლიტიკის მიხედვით საბჭოთა ტერიტორიული ექსპანსია დასავლეთში უნდა შეეკავებინა აშშ-ს ძალისმიერი პოლიტიკით, ხოლო მოსკოვის გავლენის შეფარვით გავრცელება ( მაგ. კომუნისტური პარტიების ამოქმედება დასავლეთით, რომლებიც კრემლოდან იმართებოდა) _ უხვი ეკონომიკური დახმარებით. აშშ ცდილობდა განეხორციელებინა “დომინოს პრინციპის” კონცეფცია, რომლის მიხედვით თუ დედამიწის რომელიმე რეგიონში დაემხობოდა პროდასავლური რეჟიმი, ეს გამოიწვვევდა მთავრობათა დაცემას მეზობელ ქვეყნებშიც, როგორც ეცემიენ ერთიმეორეს მიყოლებით დომინოს ქვები, ამიტომ აშშ-ს უნდა შეეკავებინა საბჭოთა გაველნისაგან და დაეცვა გაწითლებისაგან ევროპა.
კენანის დოქტრინა ამოქმედდა მაშინ, როდესაც “გაწითლების” საფრთხე საბერძნეთს დაემუქრა. 1947 წელს პრეზიდენტმა ჰარი ტრუმანმა კონგრესის წინაშე განაცხადა, რომ აშშ მზადაა ყოველმხრივ დახმარებოდა არა მხოლოდ საბერძნეთს, არამედ სხვა “თავისუფალ ერებს” შინაური შეიარაღებული უმცირესობისა თუ გარეშე ძალების წინააღმდეგ ბრძოლაში. “ტრუმენის დოქტრინით” გათვალისწინებულმა სამხედრო და ეკონომიკურმა დახმარებამ დასავლეთისათვის სასურველი შედეგი გამოიღო. ბერძენი კომუნისტები დამარცხდნენ, ხოლო თურქეთი დაჩქარებული წესით, 1952 წელს მიიღეს ნატოში. აშშ-მ შეძლო ბალკანეთზე საბჭოთა გავლენის გაფართოების შეჩერება.
“შეკავების პოლიტიკის” კიდევ ერთი ხერხი იყო ომისშემდგომი ევროპის დანგრეული მეურნეობის აღდგენა. 1947 წელს აშშ-ს სახელმწიფო მდივანმა
ჯორჯ მარშალმა, ევროპას შესთავაზა ეკონომიკის აღდგენის პროგრამა, რომელიც ასევე ითვალისწინებდა საბჭოთა კავშირისა დ მისი ევროპელი “მოკავშირეების” დახმარებას, მაგრამ საბჭოთა კავშირმა უარყო ეს დახმარება. 1948 წელს შეიქმნა “ევროპის ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაცია” (OEEC) 1948-52 წწ-ში ამ ორგანიზაციის წევრმა 16-მა ქვეყანამ აშშ-საგან მიიღო 14 მილიარდ დოლარად შეფასებული დახმარება ნედლეულის, საქონლისა და კაპიტალის სახით.
საბჭოთა კავშირმა “მარშალის გეგმას” უპასუხა “ჟდანოვის დოქტრინით”. 1947 წელს ვ. ჟდანოვმა განაცხადა _ “მსოფლიო გაყოფილია ორ ურთიერთდაპირისპირებულ კაპიტალისტურ (ანუ იმპერიალისტურ) და სოციალისტურ ბანაკად”. ამით საბოლოოდ დაესვა წერტილი “ერთიანი მსოფლიოს” კონცეფციას, რომელიც ითვალისწინებდა საბჭოთა კავშირთან თანამშრომლობასაც.
დასავლეთსა და აღმოსავლეთს შორის ურთიერთობა თანდათან კონფრონტაციაში გადაიზარდა. გარდა იმისა, რომ მსოფლიო ეკონომიკურ ბლოკებად დაყოფილი აღმოჩნდა საბჭოთა კავშირმა “ევროპული ეკონომიკური თანამშრომლობის საბჭოს” საპასუხოდ აღმოსავლეთ და ცენტრალური ევროპის დამორჩილებული სახელმწიფოები გააერთიანა “ეკონომიკური ურთიერთდახმარების საბჭოში”.
“შეკავების პოლიტიკა”, “ტრუმენის დოქტრინა”, მარშალის გეგმა, “ჟდანოვის დოქტრინა”, “ორი ბანაკის “ თეორია
“ცივი ომი” და მისი მიზეზები
1945 წელი მსოფლიო ისტორიაში ითვლება ატომური ხანის ათვლის წერტილად. ადამიანმა ისწავლა ატომური ენერგიის გამოყენება, მაგრამ, სამწუხაროდ, არა მხოლოს მშვიდობიანი მიზნებისათვის. ადამიანმა შექმნა ისეთი იარაღი, რომლითა შესაძლებელი გახდა ჩვენს პლანეტაზე სიცოცხლის მოსპობა. ამიერიდან მსოფლიო პოლიტიკას განსაზღვრავდა ატომური იარაღის არსებობა. შესაბამისად შეიცვალა პოლიტიკურ ძალთა თანაფარდობა მსოფლიოში. გაჩნდა სრუალიად ახალი ისტორიული მოვლენა და მისი გამომხატველი სათანადო ტერმინი _ “ზესახელმწიფო”. ეს “წოდება” მსოფლიოს ორმა უძლიერესმა სახელმწიფომ _ აშშ-მ და საბჭოთა კავშირმა დაიმსახურა. “ზესახელმწიფო” ისეთი სახელმწიფოა, რომლის ტერიტორია, სამხედრო-პოლიტიკური და ადმიანური შესაძლებლობები აღემატება სხვა სახელმწიფოსას.
1946 წლის 5 მარტს, უინსტონ ჩერჩილი სიტყვით გამოვიდა ამერიკის ქალაქ ფულტონში (მისურის შტატი), სადაც პირველად ახსენა “რკინის ფარდა”, რომელიც საბჭოთა კავშირმა ჩამოუშვა შუა ევროპაში, მის მიღმა ყველანაირ ბოროტებას სჩადის და გეგმავს, რომ “თავისუფალ სამყაროს” ე.ი. დასავლეთის ქვეყნებს, თავს მოახვიოს თავისი ცხოვრების წესი. ჩერჩილის ამ განცხადებას მოჰყვა 1946 წლის 14 მარტს სტალინის საპასუხო კრიტიკული წერილი გაზეთ “პრავდაში”. ამ ტერმინით ჩერჩილმა ხაზი გაუსვა II მსოფლიო ომის შემდეგ ჩამოყალიბებულ ახალ რეალობას _ ორ ნაწილად გაყოფილ ევროპას. ეს მდგომარეობა შენარჩუნდა საბჭოთა კავშირის დანგრევამდე (1946-1991 წწ).
“ფულტონის სიტყვა” მიჩნეულია “ცივი ომის” გამოცხადებად. “ცივი ომი” ეწოდა მწვავე იდეოლოგიურ და პოლიტიკურ დაპირისპირებას ერთის მხრივ აშშ-სა და დასავლეთის სახელმწიფოებს და მეორეს მხრივ სსრკ-სა და მის მოკავშირეებს შორის გამალებულ შეიარაღების სფეროში , ეკონომიკაში, კოსმოსის ათვისებაში, სპოტშიც კი. თერმობირთვული კატასტროფის შიშით დაპირისპირებულ მხარეებს უშუალოდ ერთმანეთის წინააღმდეგ იარაღი არ გამოუყენებიათ, ანუ საქმე “ცხელ ომამდე” არ მიუყვანიათ. გაყოფილი გერმანია და ბერლინი კი ამერიკა-საბჭოთა კავშირის მძაფრი დაპირისპირების ეპიცენტრად იქცა.
ისმის კითხვა _ რა გახდა “ცივი ომის” დაწყების მიზეზი?
1. აშშ-მ თავისი შეხედულება ახალ მსოფლიო წესრიგზე ჩამოაყალიბა “ერთიანი მსოფლიოს” (Oნე ჭორლდ) კონცეფციის ანუ შეხედულებათა სისტემის სახით, რომელიც საბჭოთა კავშირთან თანამშრომლობასაც გულისხმობდა. “ერთიან მსოფლიოში” მშვიდობისა და კეთილდღეობის საფუძველი უნდა გამხდარიყო “ერთიანი თავისუფალი ბაზარი” (Oნე მარკეტ). სწორედ აქ გაჩნდა წინააღმდეგობა, რომელიც “ცივი ომის” ერთ-ერთი მიზეზი გახდა. კერძოდ, “თავისუფალი ბაზარი” კარს უღებდა ამერიკულ ეკონომიკურ იმპერიალიზმს მსოფლიოს სხვადასხვა რეგიონში, ახლადმოპოვებულ ბაზრებს კი შენარჩუნება უნდოდა. ასე რომ ეს რეგიონები დაზღვეული არ იყო აშშ-ს პოლიტიკური და ზოგჯერ კი სამხედრო გავლენისაგან.
2.”ცივი ომის” დაწყების მიზეზი ასევე გახდა საბჭოთა ექსპანსიონიზმი. საბჭოთა კავშირმა უგულებელყო “ატლანტიკის ქარტიის” ერთ-ერთი მთავარი პრინციპი და შელახა ერთა თვითგამორკვევის უფლება, მან დაიწყო საკუთარი გავლენის სფეროს მოპოვება აღმოსავლეთ და ცენტრალურ ევროპაში. ამ რეგიონის სახელმწიფოებში ქმნიდნენ კრემლის მორჩილ რეჟიმებს.
3. გარდა ამისა ჩამოყალიბდა კომუნისტური აგენტურა, რომელიც საიდუმლოდ მუშაობდა ქვეყნებსა ან ორგანიზაციაში ამ უკანასკნელთა მტრების სასარგებლოდ.
როგორც ვხედავთ ჩერჩილის თქმით “აღმოსავლეთ ევროპას რკინის ფარდა ჩემოეფარა” ბალტიკიდან ადრიატაკამდე. დასავლეთი კი თავის მხრივ შეიპყრო კომუნიზმის გავრცელების შიშმა და ჩერჩილმა ფულტოში გამოსვლისას მოუწოდა მსოფლიოს თავისუფალ ერებს ჯვაროსნული ლაშქრობისაკენ კომუნიზმის წინააღმდეგ.


